شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به نگارش تحیتی برای یار و دیار می‌پردازد و احساسات عاشقانه و درد دل خود را بیان می‌کند. او از درد و سوز دلش که ناشی از دوری یار است، سخن می‌گوید و امید دارد که نامه‌اش اثری بگذارد. با اشاره به نسیم بهار، به یادآوری لحظات خوش و زیبایی‌ها می‌پردازد و احساس می‌کند که خاطرات یار را هیچ کس جز خودش نمی‌تواند درک کند. در نهایت، شاعر با حسرت و گلایه از فاصله‌اش با یار، به ابراز عشق و longing خود ادامه می‌دهد.
قلم گرفتم و می خواستم که بر طومارتحیتی بنویسم بسوی یار و دیار
هوش مصنوعی: من قلم به دست گرفتم و قصد داشتم پیامی به سمت محبوب و سرزمینم بنویسم.
برآمد از جگرم دود آه و آتش دلفتاد در نی کلکم ز آه آتش بار
هوش مصنوعی: از عمق جانم دودی بلند شد و آتش دل به نی افتاد، همه شما با آتش این آه درگیر هستید.
امید بود که کاری برآید از دستمز پا فتادم و از دست برنیامد کار
هوش مصنوعی: امید داشتم که بتوانم کاری انجام دهم، اما شکست خوردم و نتوانستم به هدفم برسم.
اگرچه باد بود پیش ما حکایت توبرو نسیم و پیامی از آن دیار بیار
هوش مصنوعی: اگرچه در زمان ما بادی بود که یاد تو را میآورد، اما برو و از آن دیار پیامی بیاور.
کدام یار که او بلبل سحر خوانراز نوبهار دهد مژده جز نسیم بهار
هوش مصنوعی: کدام دوست میتواند بلبل را که در سحرگاهان میخواند، از آمدن بهار خبر دهد، به جز نسیم بهاری؟
ز دور چرخ فتادم بمنزلی که صباسوی وطن نبرد خاک من برون ز غبار
هوش مصنوعی: از دوری زمان به جایی افتادم که نسیم، خاک من را به سمت وطن نمیبرد و حالا خاکم زیر غبار مانده است.
خیال روی نگارین آن صنم هر دمکنم بخون جگر بر بیاض دیده نگار
هوش مصنوعی: همواره با یاد چهره زیبا و دلربا، دلم به شدت آزرده میشود و اشک بر چشمانم میریزد.
دلم بسایه ی دیوار او بود مائلدر آن زمان که گِل قالبم بود دیوار
هوش مصنوعی: دل من در آن زمان که هنوز به شکل و قالبی درنیامده بود، به دیوار او تمایل داشت.
میان او بکنارت کجا رسد خواجوکزین میان نتواند رسید کس بکنار
هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌تواند به کنار تو برسد، زیرا من در این فاصله و در میان تو قرار دارم و خواجو نمی‌تواند به تو نزدیک شود.