شمارهٔ ۱۶۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد و longing خود می‌پردازد. او با استفاده از تصاویری زیبا از طبیعت و عشق، به توصیف حال و هوای درونش می‌پردازد. از زیبایی‌های دوستش و دلتنگی‌ای که برای او دارد سخن می‌گوید و حتی اشاره به چهره‌ی یار و بوی او دارد. شاعر نشان می‌دهد که با وجود جدایی و گذر زمان، همیشه خاطرات و نشانه‌های عشق در ذهن و دل او برجای مانده است. در پایان، با بیان حال خود، حسرت و غم ناشی از دوری را به تصویر می‌کشد و بر پیوند عمیقش با عشق تأکید می‌کند.
برگ نسرین تو را بی‌خار می‌یابم هنوزباغ رخسارت پر از گلنار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: هنوز هم وقتی به برگ نسرین نگاه میکنم، بدون خار و آزار به یاد تو میافتم. و در باغ زیبایی چهرهات، گلهای انار را زنده و پررنگ حس میکنم.
دوش می‌گفتی که چشم ناتوانم خوشترستخوشترست اما منش بیمار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: دیشب می‌گفتی که به نظرت چشمان ضعیف من زیباتر است، اما من هنوز هم خودم را بیمار احساس میکنم.
تا نپنداری که بنشست آتش منصور از آنکسوز عشقش همچنان از دار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: برای آنکه گمان نکنی که آتش عشق منصور خاموش شده است، بدان که هنوز هم از چوب دار او شعلههای این عشق شعلهور است.
از سرشک چشم فرهاد ای بسا لعل و گهرکاین زمان در دامن کهسار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: از اشکهای چشم فرهاد، سنگهای قیمتی و گوهرهای زیادی پیدا میشود که هنوز در دامان کوهها وجود دارد.
همچو خسرو، جان شیرین باختم در راه عشقلیک در دل حسرت دلدار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: مانند خسرو، جان شیرینم را در مسیر عشق از دست دادم، اما هنوز در دل حسرت دیدار معشوق را حس میکنم.
ماه کنعانم برفت از کلبه‌ی احزان ولیعکس رویش بر در و دیوار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: ماه زیبایم که از خانهی غمهایم رفته، اما هنوز تصویرش را بر روی دیوار و در میبینم.
اول شب بود کان یار از شبستانم برفتوز نسیم صبح بوی یار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: اول شب بود که معشوق از کنارم رفت و هنوز هم بوی او را از نسیم صبح احساس میکنم.
جز نسیمی کان به چین زلف او بگذشت دوشدامنش پر نافه‌ی تاتار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: غیر از نسیمی که به آرامی از کنار موهای او عبور کرد، دیشب دامنش پر از عطر خوشی بود که همچنان در یادم مانده است.
گرچه خواجو شد مقیم خانقاه اما مدامخلوتش در خانه خمّار می‌یابم هنوز
هوش مصنوعی: هرچند خواجو در خانهی خانقاه ساکن شده است، اما هنوز هم به طور مداوم خلوت و تنهاییاش را در خانهی خمّار می‌یابم.