شمارهٔ ۱۶۷ - خواجوی کرمانی

نه مرا بر سر کوی تو بجز سایه جلیسنه مرا در غم عشق تو بجز ناله انیس

نزد خسرو نبود هیچ شکر جز شیرینپیش رامین نبود هیچ گل الا رخ ویس

گرنه هدهد ز سبا مژده ی وصل آرد بازکه رساند بسلیمان خبری از بلقیس

مهرورزان چو جمال تو بها می کردندروی چون ماه ترا مشتری آمد برجیس

پیش چین سر زلف تو نیرزد بجوینافه ی مشک ختا گرچه متاعیست نفیس

باغ دور از تو بر مدعیان فردوسستخار و خس برگ گل و لاله بود نزد خسیس

بر سر کوی خرابات مغان خواجو راکاسه آنگاه شود پر که تهی گردد کیس