شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه شاعر می‌پردازد. شاعر از سوز دل و عشق سخن می‌گوید و به تاثیر موسیقی و سماع بر روح و جان اشاره می‌کند. او به مجنون اشاره می‌کند و از وضعیت خود به عنوان شخصی دچار درد و عشق می‌گوید. شاعر از طبیب درخواست می‌کند که به او کمک کند و از خماری خود رهایی یابد. او خود را مطیع عشق می‌داند و نمی‌تواند از آن چشم بپوشد. همچنین به غم‌ها و دردهای ناشی از دوری معشوق می‌پردازد و حسرت و longing خود را بیان می‌کند. در نهایت، او دوستی خود را با معشوق تا دنیای دیگر می‌داند و شوق به وصال را در تمام زندگی خود حفظ کرده است.
به سوز سینه رسند اهل دل به ذوق سماعکه شمع سوخته دل را از آتشست شعاع
هوش مصنوعی: عاشقان و اهل دل با شوق و علاقهای که به موسیقی و سماع دارند، به دردی که در دل دارند میرسند. شعلههای شمعی که دلشان را سوزانده، از شعله و آتش آن پدید آمده است.
حدیث سوز درون از زبان نی بشنوولی چو شمع نباشد چه آگهی ز سماع
هوش مصنوعی: داستان دلتنگی و درد درون را از صدای نی بشنو، اما اگر همچون شمع ذوب نمیشوی، چه نفعی از این رابطه با موسیقی و آواز خواهد بود؟
بچشم آهوی لیلی نظر کن مجنونگهی که بر سر خاکش چرا کنند سباع
هوش مصنوعی: به چشمان زیبای لیلی نگاه کن، ای مجنون، گاهی بر سر مزار او، جانوران درنده چه میکنند.
برو طبیب و صداعم مده که مخمورممگر بباده رهائی دهی مرا ز صداع
هوش مصنوعی: برو پیش پزشک و صدایم را نشنو، من مست هستم و فقط اگر با باده بتوانی مرا از درد سر آزاد کنی، به سراغم بیا.
بیا وجام عقارم بده که تا بودمنه با عقار تعلق گرفته ام نه ضیاع
هوش مصنوعی: بیا و مشروبم را بده تا زمانی که زندهام، نه به داراییهای مادی وابستهام و نه به زمینها.
چگونه از خط حکم تو سر بگردانمکه من مطیعم و حکم تو پیش بنده مطاع
هوش مصنوعی: چطور میتوانم از دستورات تو سرپیچی کنم، زمانی که من فرمانبردار تو هستم و دستور تو برای من ارزش و اهمیت دارد؟
شدی و بی‌تو به هر شارعی که بگذشتمز دود سینه هوا بر سرم ببست شِراع
هوش مصنوعی: وقتی تو را دیدم و با تو آشنا شدم، هر جا که میروم، به خاطر اندوهی که در دلم احساس میکنم، هوای اطرافم برایم تنگ و خفه شده است.
به روشنی نتوان بار بر شتر بستنکه همچو شام بود تیره بامداد وداع
هوش مصنوعی: روشنی کافی برای بار دادن به شتر وجود ندارد، چرا که مانند شب، صبح نیز به رفتن و وداعی تاریک و غمانگیز شبیه است.
به رقعه ای دل ما شاد کن که در غم توبسی خون جگر نسخ کرده ایم رقاع
هوش مصنوعی: دل ما را با یک نامه خوشحال کن، زیرا در غم تو بسیار گریستهایم و به خاطر آن خون جگر بسیار ریختهایم.
مرا از آنچه که گیرد حرامی از پس و پیشچو ترک خویش گرفتم چه غم خورم ز متاع
هوش مصنوعی: من از آنچه که بر من حرام است، نه از جلو و نه از پشت، نگران نیستم. وقتی که خودم را از وابستگیها و خواستههای دنیوی رها کردهام، چرا باید از متاع و مال دنیا غم بخورم؟
به مهد خاک برد با تو دوستی خواجوکه شیر مهر تو خوردست در زمان رضاع
هوش مصنوعی: دوستی خواجو به مانند دلبستگی و محبت عمیقی است که با تو در دل دارد؛ این دوستی به قدری قوی است که همچون شیر مادر که در زمان نوزادی به انسان نیرو میدهد، توانسته تو را با محبت و حمایت خود تغذیه کند.