شمارهٔ ۱۹۱

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد عشق و دوستی گذشته‌اش می‌پردازد. او بیان می‌کند که روزگاری خوش و آرام در کنار یاری خاص داشته و از زندگی لذت می‌برده است. در آن زمان، نه از مشکلات و دردها می‌ترسیده و نه از غم‌ها نگران بوده، زیرا همواره دلیلی برای خوشحالی و امید داشته است. او به یاد می‌آورد که این دوستی همیشه در کنار او بوده و هیچ‌وقت غیبت نداشته است. اما اکنون حس می‌کند که آن دوست از او دور شده و در غم و تنهایی به سر می‌برد. شاعر با حسرت به یاد آورده که چگونه در گذشته از عشق و همراهی آن یار بهره‌مند بوده و اکنون به دلتنگی و یادآوری آن روزها پرداخته است.