شمارهٔ ۱۹۲ - خواجوی کرمانی

در جهان وقف حریم حرم او کردیمو اعتماد از دو جهان بر کرم او کردیم

چون خضر دست ز سرچشمه ی حیوان شستیمتا تیمم بغبار قدم او کردیم

آنک از درد دل خسته دلان آگه نیستما دوای دل غمگین بغم او کردیم

بی عتا و الم نتوانیم نشستزانک عادت بعنا و الم او کردیم

آن همه نامه نوشتیم و جوابی ننوشتگوئیا عقد لسان قلم او کردیم

زان جفا جوی ستمگاره نداریم شکیبگرچه جان در سر جور و ستم او کردیم

اگر از سکه ی او روی نتابیم مرنجکه فقیریم و طمع در درم او کردیم

پیش آن لعبت شیرین نفس از غایت شوقجان بدادیم و تمنای دم او کردیم

یا رب آن خسرو خوبان جهان آگه بودکه چه فریاد بپای علم او کردیم

مردم دیده ی هندو وش دریائی راخاک روب سر کوی خدم او کردیم

در دم صبح که خواجو ره مستان می زدای بسا ناله که بر زیر و بم او کردیم