شمارهٔ ۱۹۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگری از احساسات عمیق عاشقانه و غمناک شاعر است. شاعر با اشاره به علم و قربت، از یادآوری محبت و کرم الهی سخن می‌گوید. او در تردید است که آیا نفس او بوی بهشت می‌دهد یا خوشویی از زمین. شاعر به دیوانگی و بیخودی خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی مقام و قدرت وجود هم نمی‌تواند او را خوار کند. او از غم در دلش و عدم توانایی برای شادمانی سخن می‌گوید و فراق و دوری را می‌خواهد که او را رها کند. در نهایت، شاعر دلشکسته ابراز می‌کند که هیچ مشکلی با عشق ندارد و به دردهایش بی‌توجه است، بلکه بر خود می‌گرید و غبار آثارش را با اشک پاک می‌کند. این شعر نمایانگر ترکیبی از عشق، غم، و تلاش برای رهایی از درد است.
چو بر کشی علم قربت از حریم حرمز ما ببادیه یادآر از طریق کرم
هوش مصنوعی: وقتی که علم و معرفت را از درگاه مقدس خود برمیداری، از لطف و بزرگی ما نیز یاد کن و به خاطر داشته باش که ما همیشه آمادهی کمک و کرم به دیگران هستیم.
ندانم این نفس روح بخش روحانیشمیم باغ بهشتست یا نسیم ارم
هوش مصنوعی: نمیدانم آیا این نفسی که میکشم، روح بخش و معنوی است و بوی بهشت را می‌دهد یا نسیمی از باغ ارم.
رقوم دفتر دیوانگی نکو خواندکسی که بر دلش از بیخودی زدند رقم
هوش مصنوعی: کسی که در دلش اثر بیخود شدن را گذاشتهاند، به خوبی از روی دفتر دیوانگی میخواند.
مسخرت نشود تختگاه ملک وجودمگر گهی که زنی خیمه بر جهان عدم
هوش مصنوعی: تنها زمانی که بر جهان عدم چادر برزنی، میتوانی تخت حکمرانی وجود را مسخر کنی.
مرا که گنج غمت هست در خرابه ی دلچرا ببی در می سرزنش کنی چو دُرم
هوش مصنوعی: چرا من را که غم تو از بین رفته و دل زخمخوردهام را به خرابهای تشبیه میکنی، سرزنش میکنی؟ مرا مثل یک دُر بدان که در درون این ویرانه پنهان شده است.
بدور باش فراقم ز خویش دور مداراگر چنانک کنی قتل من بتیغ ستم
هوش مصنوعی: از من دور باش و به خاطر جداییام از خودت دور نشو. اگر این کار را کنی، به مانند این است که با تازیانهی ظلم، جانم را میگیری.
کنون که کشتی عمرم فتاده در غرقابکجا بساحل شادی رسم ز ورطه ی غم
هوش مصنوعی: حالا که کشتی زندگیام در میان غمی عمیق در حال غرق شدن است، دیگر نمیدانم چگونه میتوانم به سواحل شادی برسم.
چو صید عشق شدم از حرامیم غم نیستکه هیچکس نکند قصد آهوان حرم
هوش مصنوعی: وقتی در دام عشق گرفتار شدم، دیگر نگران چیزی نیستم؛ چرا که هیچکس نمی‌تواند به آهوان حرم تکیه کند.
چه خیزد ار بنشانی چو خاک شد خواجوغبار خاطر او را بآب چشم قلم
هوش مصنوعی: اگر کسی را که مانند خاک شده است بنشانی، چه چیزی از او برمیخیزد؟ فقط غبار یادش، که با آب چشمش به قلم میآید.