شمارهٔ ۲۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر دعوت به شادی و نوشیدن باده می‌کند. او می‌خواهد با باده‌نوشی و لذت بردن از زندگی، غم‌ها را از خود دور کند و لحظاتی خوش را با دوستان و معشوقه‌اش بگذراند. او به زیبایی گل و لاله اشاره می‌کند و با تشبیه به بلبل، شور و شوق خود را برای وصف عشق و لذت زندگی بیان می‌کند. همچنین با اشاره به گذر زمان و عمر، اهمیت استفاده از لحظات زندگی را یادآور می‌شود و در نهایت به شادی و می‌نوشی دعوت می‌کند.
خیز تا باده در پیاله کنیمگل روی قدح چو لاله کنیم
هوش مصنوعی: بیا بلند شو و بگذار تا در پیاله شراب بریزیم و چهره زیبا را مانند گل لاله زیبا جلوهدار کنیم.
بی می جانفزای و نغمه چنگتا بکی خون خوریم و ناله کنیم
هوش مصنوعی: از بادهای که جان را سرشار می‌کند و آوای چنگ به وجود میآورد، تا کی باید خون گریه کنیم و ناله سر دهیم؟
هر دم از دیده ی قدح پیمایباده ی لعل در پیاله کنیم
هوش مصنوعی: هر لحظه از چشمان ما، بادهی سرخ رنگ را در لیوان میریزیم و مینوشیم.
شاد خوران چو مجلس آراینددفع غم را بمی حواله کنیم
هوش مصنوعی: وقتی شادمانان دور هم جمع میشوند، غم و اندوه را به دور میرانیم و آن را به مسئولیت زمان میسپاریم.
با گل و لاله همچو بلبل مستوصف آن عنبرین کلاله کنیم
هوش مصنوعی: با گل و لاله مثل بلبل شاد و سرمست، توصیف زیبایی آن کلاهۀ خوشبو را میکنیم.
وز شگرفان چارده سالهدعوی عمر شصت ساله کنیم
هوش مصنوعی: ما ادعای زندگی شصت ساله را از کسانی که فقط fourteen سال دارند، میکنیم.
چون بخوان وصال دست بریمدو جهان را بیک نواله کنیم
هوش مصنوعی: زمانی که به وصال برسیم، با یک لحظه ارتباط، هر دو جهان را تحت تأثیر قرار خواهیم داد.
وز بخار شراب آتش فامورق چهره پر ز ژاله کنیم
هوش مصنوعی: از بخار شراب، ورق چهره را با رنگ آتشینی پر از شبنم کنیم.
همچو خواجو بنام میخوارانمرغ دل را بخون قباله کنیم
هوش مصنوعی: همچون خواجو، ما نیز باید بهدنبال سرخوشی و لذتهای دنیوی برویم و دل خود را با نوشیدن می و قبول کردن آرزوها سیراب کنیم.