شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: این شعر با بیان احساسات عاشقانه و غم‌انگیز آغاز می‌شود و به تضاد بین زندگی سلاطین و گدایان اشاره دارد. شاعر از کسی می‌پرسد که چگونه می‌تواند در بارگاه سلاطین، حال گدایان را درک کند. او شرح می‌دهد که چقدر عشق و اشتیاق می‌تواند دل را بسوزاند و مانند شمعی در آتش سوزان باشد. در ادامه، شاعر به فرمایشات و تجربیات عاشقان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عشق واقعی، به چیزی کمتر از عشق معشوق خود، راضی نمی‌شود و به زیبایی‌های واقعی اشاره می کند. در نهایت، او بر شناخت عشق و زیبایی تأکید دارد و به علاقه‌ی عمیق اهل نظر به معشوق می‌پردازد.
کیست که گوید ببارگاه سلاطینحال گدایان دلشسکته ی مسکین
هوش مصنوعی: چه کسی میگوید که در دربار پادشاهان حال و روز گدایان جز درد و رنجی نیست که دل دردمندشان میشکند؟
سوخته ئی کو که خون ز دیده ببارداز سر سوزم چو شمع بر سر بالین
هوش مصنوعی: آتش عشقی در دل دارم که چشمانم از آن اشک میریزد. همچون شمعی که در کنج بستر میسوزد و ذرهذره آب می‌شود.
در گذر ای باغبان که بلبل سرمستباز نیاید بغلغل تو ز نسرین
هوش مصنوعی: ای باغبان، در اینجا از کنار من بگذر، زیرا که بلبل شاداب و خوشحال دیگر به اینجا باز نخواهد گشت و سرود زیبای تو از گل نسرین برنمیخیزد.
کی برود گر هزار سال برآیداز سر فرهاد شور شکر شیرین
هوش مصنوعی: آیا کسی می‌تواند بعد از هزار سال با شور و اشتیاقی که فرهاد داشت، از دل شکرینی که در زندگیاش وجود دارد، بیرون بیاید؟
عاشق صادق کسی بود که نخواهدملک کسری بجای مهر نگارین
هوش مصنوعی: عاشق واقعی کسی است که هرگز به جای عشق محبوبش، به چیزی مانند قدرت یا ثروت دیگران دل نبندد.
شمسه ی چین نیست در تصور راورنگجز رخ گلچهر ماهروی خور آئین
هوش مصنوعی: خورشید چینی در تصور راورنگ نمیگنجد، جز چهرهی زیبا و ماهرو که همچون گل میدرخشد.
مرغ دل از زلف دلبران نبرد جانکبک نیابد امان ز چنگل شاهین
هوش مصنوعی: پرندهی دل نمیتواند از زلف آن محبوب رهایی یابد، همچون کبکی که در چنگال شاهین نمیتواند به آرامش برسد.
منکر خواجو مشو که اهل نظر راروی بتان قبله است و کیش مغان دین
هوش مصنوعی: از نظر اهل دانش، کسانی که به بطلان خواجو اعتقاد دارند، باید بدانند که زیبایی و دلربایی معشوق برای آنها مانند قبلهگاهی است که مغان به آن احترام میگذارند. با این تفکر، به ارزش و زیبایی‌های غیرقابل انکار او پی میبرند.