شمارهٔ ۲۳۶ - خواجوی کرمانی

ترا که گفت که قصد دل شکسته ی ما کنچو زلف سر زده ما را فروگذار و رها کن

نه عهد کردی و گفتی که با تو کینه نورزمبترک کینه کن اکنون و عهد خویش وفا کن

بهر طریق که دانی مراد خاطر ما جویبهر صفت که تو دانی تدارک دل ما کن

ز ما چو هیچ نیاید خلاف شرط محبتمرو بخشم وره صلح گیر و ترک جفا کن

وگر چنانک دلت می کشد به باده ی صافیبگیر خرقه ی صوفی و می بیار و صفا کن

ز بهر خاطرم ای هدهد آنزمان که توانیبعزم گلشن بلقیس روی سوی سبا کن

چو ره بمنزل قربت نمی برند گدایانبه‌ چشم بنده‌نوازی نظر بحال گدا کن

چه زخمها که ندارم ز تیغ هجر تو بر دلبیا و زخم مرا مرهمی بساز و دوا کن

هر آن نماز که کردی بکنج صومعه خواجورضای دوست بدست آر ورنه جمله قضا کن