شمارهٔ ۲۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی معشوقه‌اش و احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او از معشوقه می‌خواهد تا درباره قامت و زیبایی‌اش سخن بگوید و از او می‌خواهد که با زلف‌های معطرش و چشمانش، دلش را تسخیر کند. شاعر از درد دل خود و اشک‌هایی که از چشمانش سرازیر می‌شود، می‌گوید و این درد را به خاطر عشقش می‌داند. همچنین، او با تأکید بر زیبایی طبیعت و گل‌ها، به جستجوی یار خود می‌پردازد و در نهایت می‌خواهد حقیقت را از او بپرسد و به کشف زیبایی‌های نهان بپردازد. این شعر، ترکیبی از حسرت، زیبایی و عشق است.
که بر ز سرو روان تو خورد راست بگوبراستی که قدی زین صفت کراست بگو
هوش مصنوعی: برخوردن با قامت تو، مثل تکیه گاهی زیبا و مشرف به آسمان است. راست بگو که چه کسی این ویژگیها را دارد و قدش به زیبایی تو میرسد؟
بجنب چین سر زلف عنبر افشانتاگر نه قصه ی مشک ختن خطاست بگو
هوش مصنوعی: اگر موهای خوشبوی تو را نجنبانی، داستان عطر مشک ختن نادرست خواهد بود. پس بگو!
فغان ز دیده که آب رخم برود بدادببین سرشک روانم وگر رواست بگو
هوش مصنوعی: ای وای از چشمانم که سرخی چهرهام کمرنگ می‌شود. ببین اشکهای ریزان من را، اگر حق است بگو.
زچشم ما بجز از خون دل چه می جوئیوگر چنانک ترا قصد خون ماست بگو
هوش مصنوعی: از دیدگان ما جز درد و غم چه میخواهی و اگر هدف تو از این کار، گرفتن خون ماست، صریحاً بگو.
کنون که دامن صحرا پر از گل سمنستچو آن نگار سمن رخ گلی کجاست بگو
هوش مصنوعی: اکنون که دامن طبیعت پر از گلهای خوشبو و زیباست، بگو آن دلبر و زیبای خوشچهره کجاست؟
کجا چو زلف کژش هندوئی بدست آیدچو زلف هندوی او کژ نشین و راست بگو
هوش مصنوعی: کجا میتوان زلفی به زیبایی زلف‌های هندو پیدا کرد؟ اگر زلف او کج است، راستش را بگو.
چو آن صنوبر طوبی خرام من برخاستچه فتنه بود که آن لحظه برنخاست بگو
هوش مصنوعی: وقتی آن صنوبر زیبا و پرنقش و نگار به آرامی حرکت کرد، چه شور و هیجان عجیبی به وجود آمد که در آن لحظه هیچکس نتوانست مقاومت کند. بفرمایید.
اگر نه سجده برد پیش چشم جادویشچرا چو قامت من ابرویش دوتاست بگو
هوش مصنوعی: اگر زانو نزدهام به پای زیبایی‌اش، پس چرا ابروهایش به زیبایی قامت من است؟ بفرما.
کدام ابر شنیدی بگوهر افشانیبسان دیده ی خواجو گرت حیاست بگو
هوش مصنوعی: کدام ابر را دیدهای که به زیبایی چشمهای خواجو گوهرهای خود را پاشید؟ اگر تو هم حیا داشته باشی، بگو.