شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوقه است. شاعر او را با تصاویری زیبا وصف می‌کند؛ مانند سنبل‌های تازه، خط بنفشه‌ای و قدی چون صنوبری. او همچنین به شکستن قلب دلاوران و خیال قد او در ذهنش اشاره می‌کند. شاعر به جذابیت لبان معشوقه‌اش و محبتی که او برانگیخته، می‌پردازد و از او می‌خواهد که برگیرد و چراغ صبح را روشن کند، چرا که محبوبش دل او را به زنجیر کشیده است. در کل، این شعر ترکیبی از زیبایی طبیعی و احساسات عاشقانه را به تصویر می‌کشد.
ای سنبل تازه دسته بستهوافکنده بر آب دسته دسته
هوش مصنوعی: ای سنبل تازهای که در دستههای خود بر آب میافشانی و زیبایی خود را به نمایش میگذاری.
خط تو بنفشه ئی نباتیقدّ تو صنوبری خجسته
هوش مصنوعی: خط زیبای تو مانند بنفشه‌ای است که به شکل گیاهی درآمده و قامت تو همچون درخت صنوبر است که زیبا و خوشبخت است.
آن هندوی پر دل تو در چینبس قلب دلاوران شکسته
هوش مصنوعی: آن هندی دلیر تو در چین، دل مردان شجاع را میشکند.
در دیده ی من خیال قدّتچون سرو ز طرف چشمه رسته
هوش مصنوعی: در چشمان من تصویر زیبایی تو همچون درخت سرو است که از کنار چشمه میروید.
پیش دهن شکر فشانتبی مغز بود حدیث پسته
هوش مصنوعی: حرف زدن و صحبت کردن در مورد پسته، وقتی که دهن شیرین شکر وجود دارد، بیفایده و بیمعنی است.
چون زلف تو در کشاکش افتادشد رشته ی جان ما گسسته
هوش مصنوعی: زمانی که زلفهای تو در هم پیچید و به هم tangled شد، انگار که رشتهی وجود ما بریده شده است.
دریاب که بازکی دهد دستصیدی که بود ز قید جسته
هوش مصنوعی: توجه کن که نباید فرصت را از دست بدهی، زیرا ممکن است روزی دیگر نتوانی از این قید و بندها رهایی یابی.
برخیز و چراغ صبگاهیزاه سحرم نگر نشسته
هوش مصنوعی: از خواب بیدار شو و صبح زود، نگاهی به نور سحرگاهی که بر افق نشسته بینداز.
خواجو دل خسته را بزنجیردر جعد مسلسل تو بسته
هوش مصنوعی: دل خسته و ناتوان من به زنجیر زیباییهای تو بسته شده است.