تناجی
خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۱۹

ای سرو سهی که قد و بالات خوش‌ستآن دُرج پر از لؤلؤی لالات خوش‌ست
گیسوی دراز را میفکن بر دوشکآن شعر سیه بر قد و بالات خوش‌ست