شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زبان استعاری از درد و رنج دل سخن میگوید. او میگوید که ملامتهای دیگران تاثیری بر او ندارد، چرا که دلش از آتش عشق سوخته است. همچنین اشاره به زیبایی و ارزش عشق دارد، که مانند لؤلؤی یمنی در اطراف مهی درخشان میدرخشد.
میگفت مگر ملامت از ما بگرفتچون لاله دلت زآتش سواد بگرفت
هوش مصنوعی: میگفت، آیا نمیتوان از ما انتقاد کرد وقتی دل همانند لاله از آتش داغ و سیاه شده است؟
از جزع یمن لؤلؤ لالا بفشانداطراف مهش عقد ثریا بگرفت
هوش مصنوعی: از دانههای یمن، مرواریدهایی نرم و زیبا میریزد که اطراف چهرهاش را میپوشاند و خود را به شکل عقدی از ستارهها درآورده است.