شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و لذت‌بردن از طبیعت و محصولات آن می‌پردازد. او از ماهی که نبات را از شکر به وجود می‌آورد و شامی تیره که از سپیده دم نشأت می‌گیرد، صحبت می‌کند. همچنین اشاره‌ای به دلی پر از غم که به واسطهٔ زیبایی یک روی خاص به وجود آمده، دارد و می‌گوید که عناب به واسطهٔ بادام تر می‌شود. به طور کلی، شعر به ارتباط عمیق زیبایی‌های طبیعت و احساسات انسانی اشاره دارد.
ماهی که نبات از شکر آورد پدیدشام شبگون از سحر آورد پدید
هوش مصنوعی: ماهی که از شکر ساخته شده، مانند یک شب تار به روشنایی سحر نزدیک می‌شود.
رویی که ز پسته‌اش دلم پر خون بودعناب ز بادام تر آورد پدید
هوش مصنوعی: رَوی که دل من از عشق او غمناک بود، درخت عنابی از بادام جوانه زد و شکوفههایش را نشان داد.