شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر احساس عمیق عشق و محبت نویسنده به معشوقش است. او معشوق خود را مانند شمعی می‌داند که به دلش روشنایی می‌بخشد و زیبایی چهره‌اش را مایه‌ی شادی و سرور جانش می‌داند. همچنین، ابروی معشوق را نشانه‌ای از زیبایی می‌شمارد که همیشه در خاطرش حضور دارد و از خوشی و زیبایی او هیچگاه دور نشده است.
ای شمع! دلم یافته از مهر تو نوروی جوهر! جان را ز جمال تو سُرور
هوش مصنوعی: ای شمع وجود من، نور و روشنیام را از محبت تو به دست آوردهام و جوهر وجودم را از زیبایی تو به ارث بردهام.
ابروی تو پیوسته از آن روی خوش‌ستکز صحبت مستان نبوَد یک دم دور
هوش مصنوعی: ابروی تو همیشه به خاطر زیباییات خوب و دلنشین است که هیچگاه از کنار دوستان شاد و سرمست دور نمیمانی.