شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس غم و جداییاش از جهان سخن میگوید. او با دل شکسته به مرگ خود فکر میکند و میگوید که در لحظهی وداعش، تنها جام و چنگ برایش ناله میکنند و هیچکس دیگر برای او اشک نخواهد ریخت. این شعر بیانگر تنهایی و غربت شاعر در مرگش است.
روزی که من از جهان روم با دل تنگگردون زندم شیشهٔ هستی بر سنگ
هوش مصنوعی: زمانی که من از این دنیا میروم، با دل آشفته و ناراحت، وجودم را همچون شیشهای بر زمین میکوبم.
بر تربت من کسی نگرید جز جامدر ماتم من کسی ننالد جز چنگ
هوش مصنوعی: بر روی قبر من هیچکس نیندیشد، جز جامی که به خاطر من سرشار از غم است. و هیچکس به ناله نیفتد، جز چنگی که در سوگ من میزند.