شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: این شعر از عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید. شاعر به زیبایی معشوق اشاره کرده و بیان می‌کند که غم و اشتیاق او مانند یک مشعل در دلش شعله‌ور است. همچنین او می‌گوید که نمی‌تواند زندگی‌اش را به عشق معشوق وابسته کند زیرا نتیجه‌ای ندارد و هیچ چیزی حاصل نخواهد شد.
ای مهر رخت مشعلهٔ دیدهٔ دلآشوب غمت مشغله و تودهٔ گِل
هوش مصنوعی: ای نور صورت تو، چشمانم به خاطر عشق و شور دل میسوزند. غم تو برایم مشغلهای شده و بار سنگینی مانند تودهای از خاک بر دوش دارم.
جان در سر رشتهٔ تو نتوانم کردزیرا که ازین هیچ نگردد حاصل
هوش مصنوعی: من نمیتوانم خود را بهدست تو بسپارم، زیرا از این تلاش چیزی بهدست نخواهد آمد.