شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از حالت مستی و سرخوشی ناشی از نوشیدن باده سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که در این حالت نمی‌داند که آیا وجود دارد یا خیر. همچنین، زمانی که آتش عشق در دل او شعله‌ور می‌شود، هیچ‌کس نمی‌تواند او را از این حال خارج کند. این شعر به احساسات عمیق و تجربه‌های انسانی از عشق و نوشیدن پرداخته است.
از بادهٔ بی‌خودی بر انسان مستمکآگاه نیم که نیستم یا هستم
هوش مصنوعی: من به خاطر نوشیدن شراب بیخود شدهام و حالتی مست دارم، اما نمیدانم که آیا واقعاً هستم یا نیستم.
آن دم که در آردم ز پای آتش دلبیرون ز قدح کسی نگیرد دستم
هوش مصنوعی: زمانی که شعلههای آتش دل مرا به خود میکشد، هیچ‌کس جرعهای از دل من نخواهد گرفت.