شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: غزل به تجلی زیبایی و عشق می‌پردازد. گوینده از معشوق می‌خواهد که از خط سیاه بر چهره‌اش کم کند، اما معشوق با این پاسخ مواجه می‌شود که چون شب تیره است، نمی‌توان ماه را دید. گوینده هم در ادامه بیان می‌کند که اگر امکان داشت، از عاج دو چهره زیبا می‌ساخت، چون شاه تنها رخ سفید را می‌پسندد. این ابیات نشان‌دهنده ارتباط بین زیبایی، عشق و محدودیت‌های آن در دنیای واقعی است.
گفتم که «مکِش گِرد رخ آن خط سیاه»گفت «از شب تیره‌روی کی تابد ماه؟»
هوش مصنوعی: گفتم که این خط سیاه را از رویت نبر، او گفت که در شب تار، ماه چگونه نور میفشاند؟
از عاج به یک زمان دو رخ بتراشمگر زآنک رخ سفید می‌خواهد شاه
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از عاج، دو چهره بسازم، این کار را به خاطر خواستهٔ شاه انجام میدهم که به چهرهٔ سفید علاقهمند است.