شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقش اشاره می‌کند. او از نوشیدن عرقی شیرین از لب‌های او سخن می‌گوید و به زیبایی‌های چهره‌اش مانند ماه تابان اشاره دارد. همچنین، وقتی که زیبایی‌های او مانند یک دفتر باز می‌شود، برگه‌ای از گل سرخ به دست شاعر می‌افتد. این تصویرسازی‌ها نشان‌دهنده عشق و شگفتی شاعر از زیبایی معشوق است.
ای از لب لعلت می نوشین عرقیبر خوان جمالت مه تابان طبقی
هوش مصنوعی: ای که از لب‌های زیبات مینوشم، شرابی خوشطعم، بر سفره زینتدادهات که مانند ماه درخشان است.
چون دفتر حسن تو ز هم بگشودندافتاد به دست گل سوری ورقی
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی تو را به نمایش گذاشتند، برگی از آن مانند گل سرخ در دستم افتاد.