شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زنی اشاره می‌کند که با موی خود بر کمرش ظاهری دلربا دارد و از گل‌برگ‌ها سیراب است. شاعر بیان می‌کند که وقتی او به زلف‌های خود اشاره کرد، دلش به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و زن در پاسخ به او می‌گوید که نگران نباشد و پراکندگی احساساتش را ناچیز جلوه می‌دهد.
آن ماه که بر میان کمر سازد مویاز سنبل سیراب نماید گُل روی
هوش مصنوعی: آن ماهی که در کمرش موهایی شبیه به سنبل دارد، صورت گلها را سیراب و زیبا می‌کند.
گفتم «سر زلفت دلم از دست ببرد»در تاب شد و گفت «پراکنده مگوی»
هوش مصنوعی: گفتم که موهای تو دل مرا به شدت درگیر کرده و از دستم خارج شده است، او در پاسخ گفت که در این حالت که به هیجان آمدهای، حرف بیمورد نزن.