غزل شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس深ی از اندوه و ناامیدی است. شاعر از رنج‌ها و مشکلات فراوانی که به دلیل فراق معشوقش متحمل شده است، سخن می‌گوید. او به جستجوی دلداری و زیبایی در این جهان پرداخته، اما تنها خاری در چشمش دیده است. شاعر ناامید است و احساس می‌کند که دیگر امیدی به وصال محبوبش ندارد. او همچنین ضعف و بیماری دلش را بیان می‌کند و از گریه‌هایش به خاطر فراق محبوبش صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر به پایان عمرش اشاره می‌کند، بدون اینکه به وصال محبوبش دست یابد و از بی‌خبری دیگران از حال او شکایت دارد. این شعر به خوبی عمق اندوه و یأس انسانی را به تصویر می‌کشد.
کشیدم رنج بسیاری دریغابه کام من نشد کاری دریغا
هوش مصنوعی: من سختیهای زیادی را تحمل کردم، اما افسوس که هیچ نتیجهای برای من نداشت.
به عالم، در که دیدم باز کردمندیدم روی دلداری دریغا
هوش مصنوعی: وقتی به دنیا نگاه کردم و در را باز کردم، هرگز چهره محبوبم را ندیدم، افسوس!
شدم نومید کاندر چشم امیدنیامد خوب رخساری دریغا
هوش مصنوعی: من ناامید شدم، زیرا در چشم انتظار، چهره زیبایی به سمت من نیامد، آه که تا چه اندازه تأسفبار است.
ندیدم هیچ گلزاری به عالمکه در چشمم نزد خاری دریغا
هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ باغ گلی را ندیدم که در نظرم به اندازه یک خار آزاردهنده باشد، وای بر حال من.
مرا یاری است کز من یاد ناردکه دارد این چنین یاری؟ دریغا
هوش مصنوعی: کسی در زندگیام هست که به یاد من نیست، اما بسیار ارزشمند است. افسوس اینکه چنین یاری را چه کسی دارد؟
دل بیمار من بیند نپرسدکه چون شد حال بیماری؟ دریغا
هوش مصنوعی: دل بیمار من حال خود را نمیپرسد و نمیداند که چرا به این وضعیت افتاده است. ای کاش…
شدم صدبار بر درگاه وصلشندادم بار یک باری دریغا
هوش مصنوعی: من بارها به درگاه وصال او آمدم، اما هیچگاه نتوانستم حتی یک بار به آنجا وارد شوم. افسوس که اینگونه بود.
ز اندوه فراقش بر دل منرسد هر لحظه تیماری دریغا
هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر دوری او قلبم را اندوهی فرا میگیرد، ای کاش.
به سر شد روزگارم بی‌رخ تونماند از عمر بسیاری دریغا
هوش مصنوعی: روزگار من به پایان رسید و بدون حضور تو چیزی از عمرم باقی نمانده است. افسوس که چنین است.
نپرسد از عراقی، تا بمیردجهان گوید که: مرد، آری دریغا
هوش مصنوعی: غربت و دوری باعث میشود که دیگران از حال و روز ما خبر نداشته باشند. وقتی کسی از بین میرود، زندگی به سمت ادامهی خود میرود و دیگران حتی به یادش هم نخواهند بود. افسوس که ما در این دنیا تنها میمانیم و یاد ما خیلی زود فراموش میشود.