غزل شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت ساقی (خود) و عشق به اوست. شاعر از ساقی می‌خواهد که با محبت و لطافتش به دل و جان او آرامش ببخشد. میل و اشتیاق جان‌ها به سوی ساقی به وضوح احساس می‌شود و شاعر از سرمستی و لذت‌هایی که از عشق او به دست می‌آورد صحبت می‌کند. همچنین، او به وعده‌های ساقی اشاره می‌کند و از بوسه و لذت آب حیات سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر نسبت به زیبایی و صفای ساقی اعتراف می‌کند و می‌گوید که در این دنیا هیچ کس به کامرانی و خوشی او دست پیدا نمی‌کند.
سر به سر از لطف جانی ساقیاخوشتر از جان چیست؟ آنی ساقیا
هوش مصنوعی: ای ساقی، آیا چیزی بهتر از جان انسانی وجود دارد که تو با لطف و مهربانی تو پروردی؟
میل جان‌ها جمله سوی روی توسترو، که شیرین دلستانی ساقیا
هوش مصنوعی: تمامی جان‌ها و دلها به سمت روی تو میگروند، زیرا تو شیرین و دلنشین هستی، ای ساقی.
زان به چشم من درآیی هر زمانکز صفا آب روانی ساقیا
هوش مصنوعی: هر زمان که تو با زیبایی و صفای خود به چشمان من مینگری، همچون آبی زلال و روان به دل مینشینی ای ساقی.
از می عشق ار چه سرمستی، مکنبا حریفان سرگرانی ساقیا
هوش مصنوعی: اگرچه بر اثر عشق مست و شاداب هستم، اما و ای ساقی، نگذار تا با دوستان و همراهانم در این خوشی و سرگرمی غرق شوم.
وعده‌ای می‌ده، اگر چه کج بودکز بهانه در گمانی ساقیا
هوش مصنوعی: ساقی! وعده‌ای به من بده، حتی اگر درست نباشد؛ چرا که من بهانهای برای امیدواری در نظر دارم.
بر لب خود بوسه ده، آنگه ببینذوق آب زندگانی ساقیا
هوش مصنوعی: بوسه را بر لبان خود بزن و سپس شادی و لذت زندگی را در چشمهی حیات ببین، ای ساقی.
از لطافت در نیابد کس تو رازان یقینم شد که جانی ساقیا
هوش مصنوعی: هیچکس به لطافت تو پی نخواهد برد؛ به همین دلیل میدانم که تو روحی هستی، ای ساقی.
گوش جان‌ها پر گهر شد، زانکه تواز سخن در می‌چکانی ساقیا
هوش مصنوعی: گوش دلها پر از ارزش و معنی شد، چون تو از سخنهای نغز و شیرین خود مینوشانی، ای ساقی.
در دل و چشمم ز حسن و لطف خویشآشکارا و نهانی ساقیا
هوش مصنوعی: ای ساقی، زیبایی و لطف تو در دل و چشمان من به وضوح و به طور پنهانی نمایان است.
نیست در عالم عراقی را دمیبر لب تو کامرانی ساقیا
هوش مصنوعی: در دنیا هیچ کس مانند عراقیها نیست که لحظهای در کنار تو، ای ساقی، خوشبختی و شادمانی را تجربه کند.