غزل شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق پرداخته که مانند آفتاب بر جهان می‌تابد و شادی را به ارمغان می‌آورد. سپاه عشق از گوشه‌ای حمله‌ور می‌شود و فتنه و آشوب را در دنیا به وجود می‌آورد. وقتی که نام زیبایی معشوق شنیده می‌شود، دل‌ها دچار شوق و ذوق می‌شوند و همه در جستجوی محبت جای می‌گیرند. شاعر از سر محبت و توجه به محبوب، خود را در آستان او قرار می‌دهد و در نهایت به عشق و سماع اشاره می‌کند که به جای لباس‌های زمینی، جانش را در عشق دوست می‌افکند.
چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداختجهان کلاه ز شادی بر آسمان انداخت
هوش مصنوعی: زمانی که آفتاب چهرهاش را بر جهان تاباند، جهان به نشانه شادی، کلاهی بر سر آسمان گذاشت.
سپاه عشق تو از گوشه‌ای کمین بگشودهزار فتنه و آشوب در جهان انداخت
هوش مصنوعی: سپاه عشق تو از یک گوشه به ناگهان حمله کرد و در جهان هزاران فتنه و آشوب به وجود آورد.
حدیث حسن تو، هر جا که در میان آمدز ذوق، هر که دلی داشت، در میان انداخت
هوش مصنوعی: وقتی که نام زیباییها و خوبیهای تو در هر جایی مطرح شد، کسانی که احساس و دل نرم داشتند، با شوق و ذوق به آن اشاره کردند.
قبول تو همه کس را بر آشیان جا کردمرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت؟
هوش مصنوعی: این بیت از شاعر نشاندهندهی احساسات عمیق شخصی است. شاعر میگوید که با پذیرش و محبت معشوق، او را در یک مکان امن و cozy قرار داده است، اما اکنون به این فکر می‌کند که چرا باید در آستان در انتظار بماند و این وضعیت برایش دشوار است. به نوعی، شاعر از اینکه به شدت وابسته شده و در عین حال در حاشیه مانده است، ناراحت است.
چو در سماع عراقی حدیث دوست شنیدبجای خرقه به قوال جان توان انداخت
هوش مصنوعی: وقتی که عراقی در حال خوشحالی و سماع، داستان دوست را میشنید، به جای اینکه لباس صوفیانه بر تن کند، جان خود را به قوال (خواننده) سپرد.