غزل شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر به اهمیت عشق اشاره شده است. شاعر بیان می‌کند که هر دلی که به عشق گرایش ندارد، دل مرده‌ای است و حیات ندارد. عشق باعث روشنایی دل می‌شود و بدون آن، دل مانند چشمی بی‌نور است. فقط عشق می‌تواند منزلگاهی مناسب برای بیدلان باشد و هر کسی که در این مسیر عشق دیوانه نشود، در واقع عاقل نیست. در نهایت، بر عشق و رویکرد به آن تأکید می‌شود.
هر دلی کو به عشق مایل نیستحجرهٔ دیو خوان که آن دل نیست
هر دلی که به عشق میل نکند (سمت عشق نرود)، آن دل را خانهٔ دیو (منشأ بدیها و پلیدیها) بدان، نه دل.
زاغ گو، بی‌خبر بمیر از عشقکه ز گل عندلیب غافل نیست
هوش مصنوعی: زاغ بگو که از عشق بی‌خبر بمیرد، چرا که بلبل هرگز از گل غافل نمیشود.
دل بی‌عشق چشم بی‌نور استخود بدین حاجت دلایل نیست
هوش مصنوعی: دل بدون عشق مانند چشمی است که نور ندارد، و برای اثبات این موضوع نیاز به دلایل اضافی نیست.
بیدلان را جز آستانهٔ عشقدر ره کوی دوست منزل نیست
هوش مصنوعی: بیخبران جز در آستانهٔ عشق، جایی برای اقامت در مسیر دوست ندارند.
هر که مجنون نشد درین سوداای عراقی، بگو که: عاقل نیست
هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق و جنون به شدت غرق نشود، باید گفت که او آدم عاقلی نیست.