غزل شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق و دردناک جدایی از معشوق سخن می‌گوید. او بار دیگر دچار غم و اندوه شد و تلاش کرده تا به وصال او برسد، اما هجران دوباره او را در آغوش گرفته است. این جدایی باعث شده که جانش از غصه به تنگ آید و در زندگی‌اش هیچ شادی‌ای نبیند. آتش عشق ناگهان شعله‌ور می‌شود و دلش را در پریشانی فرو می‌برد. در نهایت، شاعر از خود می‌پرسد که چه خطایی کرده که این حال بد سراغش آمده و هرچه کرده، به همین سرنوشت دچار شده است.
باز هجر یار دامانم گرفتباز دست غم گریبانم گرفت
هوش مصنوعی: دوباره دوری معشوق مرا به درد آورد و دوباره حسرت و غم به سراغم آمد.
چنگ در دامان وصلش می‌زدمهجرش اندر تاخت، دامانم گرفت
هوش مصنوعی: من در تلاش بودم تا به وصل او برسم و در این مسیر به خاطر دوریاش دچار مشکل شدم و جامهام را گرفت.
جان ز تن از غصه بیرون خواست شدمحنت آمد، دامن جانم گرفت
هوش مصنوعی: دل از درد و غم به شدت رنجیده شد و خواست از تن جدا شود، اما دشواریها و مشکلات، گریبان جانم را گرفت.
در جهان یک دم نبودم شادمانزان زمان کاندوه جانانم گرفت
هوش مصنوعی: در این دنیا لحظهای را هم خوشحال نبودهام، زیرا اندوه معشوقم همیشه با من بوده است.
آتش سوداش ناگه شعله زددر دل غمگین حیرانم گرفت
هوش مصنوعی: آتش اشتیاق ناگهان در دل غمگین و حیران من شعله ور شد.
تا چه بد کردم؟ که بد شد حال منهرچه کردم عاقبت آنم گرفت
هوش مصنوعی: چه کاری بدی انجام دادم که حال و وضع من این چنین خراب است؟ هرچه کردهام، در نهایت عواقب آن به من برگشته است.