غزل شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از جدایی می‌پردازد. شاعر از بی‌ثمری درمان دردهایش در صورت نبودن معشوق صحبت می‌کند و به تردیدها و رنج‌های ناشی از فراق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عشق و حضور معشوق باعث شادی و آرامش دل است، اما در غیاب معشوق، دل هیچ کاره و بی‌فایده است. این احساسات عمیق و درگیری‌های روحی ناشی از عشق و جدایی، محور اصلی شعر را تشکیل می‌دهد.
با درد خستگانت درمان چه کار دارد؟با وصل کشتگانت هجران چه کار دارد؟
هوش مصنوعی: درد و رنجهایی که تحمل میکنی، چه ارتباطی به درمانی دارد؟ و جدایی و فراق از محبوبانت، چه ارتباطی به وصال آنها دارد؟
با محنت فراقت راحت چه رخ نماید؟با درد اشتیاقت درمان چه کار دارد؟
هوش مصنوعی: با سختی دوری تو، راحتی چه چهرهای بروز می‌دهد؟ درد عشق تو، درمان چه کمکی میتواند بکند؟
گر در دلم خیالت ناید عجب نباشددر دوزخ پر آتش رضوان چه کار دارد؟
هوش مصنوعی: اگر در دل من به یاد تو نیفتد، جای تعجبی ندارد که در دوزخ، رضوان (فرشته بهشت) چه کاره است؟
سودای تو نگنجد اندر دلی که جان استدر خانهٔ طفیلی مهمان چه کار دارد؟
هوش مصنوعی: عشق و آرزوی تو در دل کسی نمیگنجد که وجودش زیر سایهٔ یکی دیگر است و در واقع، وجودش مهمان آن شخص است.
دل را خوش است با جان گر زآن توست، یارابی‌روی تو دل من با جان چه کار دارد؟
هوش مصنوعی: دل من با جان خود خوش است که از توست، اما بدون دیدن تو، دل من و جانم چه ارتباطی دارند؟
بر بوی وصلت، ای جان، دل بر در تو مانده استور نه فتاده در خاک چندان چه کار دارد؟
هوش مصنوعی: عزیزم، بوی وصالت مرا به در تو کشانده و دل من به درگاه تو وابسته است. اگر نه، دل من چه ارتباطی با خاک دنیا دارد؟
با عشق توست جان را صد سِرِّ سَر نهفتهلیکن دل عراقی با جان چه کار دارد؟
هوش مصنوعی: عشق تو موجب میشود که جانم بینهایت ارزشمند شود، اما دل عراقی چه ارتباطی با جان دارد؟