غزل شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد یار و عشق گمشده‌اش می‌پردازد و احساسات عمیق خود را نسبت به غم و اندوه ناشی از فاصله‌اش با آن یار بیان می‌کند. او به یادآوری آنها که عشق را فراموش کرده‌اند، اشاره می‌کند و از دوستان و آشنایانش می‌خواهد که در این لحظات سخت کنار او باشند. با وجود دشمنان و بدخواهی‌ها، شاعر امید دارد که روزی دوباره یار خود را ببیند و روشنایی و خوشبختی به زندگی‌اش بازگردد. در نهایت، او به صدای دل خود گوش می‌دهد و امیدوار است که در آینده با دیدن یار وفادار، شب‌های تار بختش روشن شود.
در من نگرد یار دگربار؟ که داند؟زین پس دهدم بر در خود بار؟ که داند؟
هوش مصنوعی: آیا یارم دوباره به من نگاه می‌کند؟ کسی چه میداند! از این پس بار سنگینی را بر دوش خود میگذارم؟ کسی چه خبر دارد؟
از یاد خودم کرد فراموش به یکباریادآورد از من دگر آن یار؟ که داند؟
هوش مصنوعی: او به سرعت از فکر من رفته و فراموش شده است، آیا کسی هست که دیگر آن محبوب را به یادم بیاورد؟ چه کسی میداند؟
خون شد جگرم از غم و اندیشهٔ آن دوستخشنود شود از من غمخوار؟ که داند؟
هوش مصنوعی: از درد و اندوه آن دوست، دلم بسیار رنجیده و در عذاب است. آیا ممکن است او از حال من مطلع باشد و خوشحال شود؟ کسی این را نمیداند.
بیمار دلم، خسته جگر از غم عشقشآید به عیادت بر بیمار؟ که داند؟
هوش مصنوعی: دل بیمار من، که از غم عشق آن شخص به شدت درد میکشد، آیا او به عیادت من خواهد آمد؟ کسی نمیداند.
ای دشمن بدخواه، چه باشی به غمم شاد؟باشد که شود دوست دگربار؟ که داند؟
هوش مصنوعی: ای دشمن بدخواه، چطور میتوانی از غم من خوشحال باشی؟ شاید روزی دوباره دوستی پیدا شود. کسی چه میداند؟
در بند امید، ای دل، بگشای دو دیدهباشد که ببینی رخ دلدار! که داند؟
هوش مصنوعی: ای دل، در انتظار محبوب، چشمانت را باز کن تا زیبایی او را ببینی. چه کسی میداند؟
روشن شود این تیره شب بخت عراقیاز صبح رخ یار وفادار، که داند؟
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شب تاریک و بدبختیهای عراقی با حضور صبحی روشن که ناشی از چهره یار وفادار است، از بین میرود. هیچکس نمیداند که این آینده روشن چه زمانی فرا میرسد.