غزل شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال و هوای شادی و سرور صحبت می‌کند که ناشی از عشق و زیبایی معشوقش است. او نمی‌داند این شادی چه علتی دارد، اما می‌بیند که عشق معشوقش او را مست و شاداب کرده است. شاعر، با نگاه به زلف و زیبایی معشوق، به وجد آمده و دلش در پی آن شور و شغب است. او همچنین به بازی دل‌ها و شیطنت‌های عاشقانه اشاره می‌کند و از این که معشوقش با لب‌هایش دل او را می‌برد، ابراز شگفتی می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر معشوق بوسه‌ای بخواهد، نباید ناراحت شود، حتی اگر این درخواست غیرمعمول و بی‌ادبانه باشد.
باز دلم عیش و طرب می‌کندهیچ ندانم چه سبب می‌کند
هوش مصنوعی: دل من دوباره شاد و خوشحال است، اما نمیدانم چه چیزی باعث این شادی و خوشحالی شده است.
از می عشق تو مگر مست شدکین همه شادی و طرب می‌کند
هوش مصنوعی: آیا عشق تو باعث نشده است که دلشاد و شاداب باشم و همه جا شادی و سرور را احساس کنم؟
تا سر زلف تو پریشان بدیدشیفته شد ، شور و شغب می کند
هوش مصنوعی: وقتی که سر زلف تو به هم ریخته و نامنظم را دید، دلی از عشق و شیدایی گرفت و به شوق و هیجان افتاد.
تا دل من در سر زلف تو شدعیش همه در دل شب می‌کند
هوش مصنوعی: از زمانی که قلبم به زلف تو آویخته شده، تمام لذتها را در دلشب تجربه میکنم.
برد به بازی دل جمله جهانزلف تو بازی چه عجب می‌کند؟
هوش مصنوعی: به قلب تمام جهان، زلف تو بازی می‌کند و این واقعا شگفتانگیز است!
طرهٔ طرار تو کرد آن چه کردفتنه نگر باز که لب می‌کند
هوش مصنوعی: موهای تو باعث شد که چه فتنهها ایجاد شود، اما اکنون توجه کن که لبهای تو چه میکنند.
می‌برد از من دل و گوید به طنز:باز فلانی چه طلب می‌کند؟
هوش مصنوعی: او دل مرا می‌برد و با شوخی می‌گوید: حالا این شخص چه خواستهای دارد؟
از لب لعلش چه عجب گر مراآرزوی قند و طرب می‌کند
هوش مصنوعی: از لب شیرین او، چه عجیب است اگر من آرزو کنم که شاد و خوشحال باشم و از شیرینیها لذت ببرم.
گر طلبد بوسه، عراقی مرنج،گرچه همه ترک ادب می‌کند
هوش مصنوعی: اگر عراقی تقاضای بوسه کند، نگران نباش، حتی اگر همه آداب را نادیده بگیرد.