غزل شمارهٔ ۱۰۸ - عراقی

وه! که کارم ز دست می‌برودروزگارم ز دست می‌برود

خود ندارم من از جهان چیزیوآنچه دارم ز دست می‌برود

یک دمی دارم از جهان و آن نیزچون برآرم ز دست می‌برود

بر زمانه چه دل نهم؟ که روانهمچو یارم ز دست می‌برود

در خزان ار دلی به دست آرمدر بهارم ز دست می‌برود

از پی صید دل چه دام نهم؟که شکارم ز دست می‌برود

چه کنم پیش یار جان افشان؟که نثارم ز دست می‌برود

نیست جز آب دیده در دستمزان نگارم ز دست می‌برود

طالعم بین که: در چنین غم‌هاغمگسارم ز دست می‌برود

بخت بنگر که: پای بر دم ماریار غارم ز دست می‌برود

دستگیرا، نظر به کارم کنبین که کارم ز دست می‌برود