غزل شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: شاعر به میکده می‌رود و در حالی که سبحۀ خود را در دست دارد و سجاده‌ای بر دوش دارد، با پیر حکیمی که از خرابات بیرون آمده، برخورد می‌کند. او به ما یادآوری می‌کند که در چنین جایی نباید به زرق و برق دنیایی توجه کرد. به جای صرف وقت در صومعه‌ها، بهتر است به میکده برویم و شراب بنوشیم. اگر عاشق ساقی باشی، فراموش می‌کنی که چه چیزهایی را باید به یاد داشته باشی و می‌توانی از لذت‌های دنیا بهره‌مند شوی. اگر می‌خواهی به آرامش و شادی برسی، باید از خواسته‌های شخصی خود صرف‌نظر کنی. در نهایت، شاعر به تمایل خود به سکوت و دوری از جدل‌های بی‌حاصل اشاره می‌کند.