غزل شمارهٔ ۱۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر تجربیات معنوی خود را توصیف می‌کند. او در مکانی خاص با دوستش به تنهایی نشسته و به حالت بی‌زبانی و فراموشی خود می‌رسد. او خورشید وحدت را از وجود خود می‌بیند و حس می‌کند که در مقابل آن، خود را کوچک و ناپدید می‌بیند. شاعر به این نتیجه می‌رسد که درب معرفت و آگاهی به روی او گشوده شده و از لطف خداوند کلید آن را دریافت کرده است. در نهایت، او خود را از قید و بندهای دنیوی رها کرده و به آشیان وحدت می‌رسد.
در ملک لایزالی دیدم من آنچه دیدماز خود شدم مبرا، وانگه به خود رسیدم
هوش مصنوعی: در دنیای ابدی، من چیزهایی را مشاهده کردم که از خودم جدا بودند و پس از آن به درک واقعی خود رسیدم.
در خلوتی که ما را با دوست بود آنجاگفتم به بی‌زبانی، بی گوش هم شنیدم
هوش مصنوعی: در فضایی که تنها با دوست خود بودم، بدون اینکه چیزی بگویم، او را درک کردم و احساس کردم که او به من پاسخ میدهد.
خورشید وحدت اینک از مشرق وجودمطالع شده است، ازان من چون ذره ناپدیدم
هوش مصنوعی: خورشید یگانگی اکنون از جانب وجود من طلوع کرده است و من همچون ذرهای گم شدهام.
باری، دری که هرگز بر کس نشد گشادهسر ازل مرا داد، از لطف خود، کلیدم
هوش مصنوعی: بنابراین، در آغاز هستی، دری که هیچگاه برای کسی باز نشده بود، به من عطا شد و از روی لطفش کلید این در را به من داد.
چون محو گشتم از خود همراه من عراقیبر آشیان وحدت بی‌بال و پر پریدم
هوش مصنوعی: زمانی که از خودم غافل شدم، همراه من عراقی به آشیانهی وحدت پرواز کرد بدون اینکه بال و پر داشته باشد.