غزل شمارهٔ ۲۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوهی عمیق صحبت می‌کند که بر دلش سنگینی می‌کند. او به درد و رنجی که از سوی معشوق به او وارد شده اشاره می‌کند و از ستم‌هایی که بر او روا داشته شده، گلایه می‌کند. شاعر احساس می‌کند که معشوقش در حال ایجاد درد و غم در دل اوست و می‌خواهد با بیان احساسات خود، نشان دهد که چگونه زندگی‌اش تحت تأثیر این درد قرار گرفته است. همچنین، او به نوعی انتقاد می‌کند که چطور معشوق به حال او بی‌توجهی می‌کند، در حالی که او همواره برای او مرهمی از محبت می‌خواسته است. شاعر در نهایت ابراز می‌کند که با مشاهده حال معشوق، درد و رنجش دوباره عود کرده است.
بازم از غصه جگر خون کرده‌ایچشمم از خونابه جیحون کرده‌ای
هوش مصنوعی: دوباره از درد و غم دلم به شدت رنجیده و اندوهگین شدهای، چشمانم پر از اشک و غم و اندوه شده است.
کارم از محنت به جان آورده‌ایجانم از تیمار و غم خون کرده‌ای
هوش مصنوعی: من از کار سخت و زحمت به ستوه آمدهام و تو با غم و دلتنگی، جانم را به درد آوردهای.
خود همیشه کرده‌ای بر من ستمآن نه بیدادی است کاکنون کرده‌ای
هوش مصنوعی: تو همیشه بر من ظلم کرده‌ای و این ظلمی که اکنون انجام میدهی، دیگر ظلمی نیست.
زیبد ار خاک درت بر سر کنمکز سرایم خوار بیرون کرده‌ای
هوش مصنوعی: خوب است که من خاک در خانهات را بر سر بریزم، چون تو مرا از خانهام به زشتی بیرون کرده‌ای.
از من مسکین چه پرسی حال من؟حالم از خود پرس: تا چون کرده‌ای؟
هوش مصنوعی: از من در مورد وضعیت خودم سوال نپرس، بهتر است از خودت بپرسی که چطور این حال را پیدا کرده‌ای؟
هر زمان بهر دل مجروح منمرهمی از درد معجون کرده‌ای
هوش مصنوعی: هر بار که قلب زخمی من به التیامی نیاز دارد، تو با ترکیبی از درد و محبت به من کمک کرده‌ای.
چون نگریم زار؟ چون دانم که توبا عراقی دل دگرگون کرده‌ای
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم به حال زار خود فکر کنم؟ وقتی که میدانم که تو با کسی دیگر قلب مرا تغییر دادهای.