غزل شمارهٔ ۲۹۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و فراق می‌پردازد. شاعر از معشوق خواستار است که اگر نقاب از چهره بردارد، زیبایی‌اش را به دیگران بنمایاند و دل‌سوزی کند. او از گذر عمرش و ناراحتی ناشی از فراق صحبت می‌کند و به دنبال وصالی است که کم‌زندگی‌اش را شیرین‌تر کند. شاعر احساس می‌کند که بی‌پول و بی‌چاره است و در انتظار یار خود، به دنبال دلیلی برای شادی یا تسکین دردهایش می‌باشد. او به عشق و فراق اشاره کرده و به انتظار بازگشت معشوق و گشوده شدن در امید می‌نماید. شعر به زیبایی تضاد بین عشق و غم را به تصویر می‌کشد و در نهایت انتظار و امید به وصال را بیان می‌کند.
چه بود گر نقاب بگشایی؟بی‌دلان را جمال بنمایی؟
هوش مصنوعی: چه میشود اگر پرده را کنار بزنی؟ آیا زیبایی خود را به دلهای بیخبر نشان میدهی؟
مفلسان را نظاره‌ای بخشی؟خستگان را دمی ببخشایی؟
هوش مصنوعی: آیا به فقیران نگاهی خواهی کرد؟ آیا لحظهای به خستگان رحم میکنی؟
عمر ما شد، دریغ! ناشده مابر سر کوی تو تماشایی
هوش مصنوعی: عمر ما گذشت و افسوس! هیچ وقت نتواستیم از تماشای تو در کوی تو لذت ببریم.
با وصالت نپخته سوداییاز فراغت شدیم سودایی
هوش مصنوعی: با عشق تو احساس بیتابی و آرزوهایی دارم که همچنان از دوریات رنج میبرم.
چه توان کرد؟ یار می‌نشنویهیچ باشد که یار ما آیی؟
هوش مصنوعی: چه کاری میتوان کرد؟ آیا میتوانی صدای یار را بشنوی؟ آیا هیچ نشانهای هست که او به ما برگردد؟
جان را به چهره شاد کنی؟دل ما را به غمزه بربایی؟
هوش مصنوعی: آیا میتوانی با روی شاد خود، جانم را تسکین دهی؟ آیا با ناز و کرشمهات، دل ما را به بازی بگیری؟
بی تومان جان و دل نمی‌بایددل ما را به جان تو می‌بایی
هوش مصنوعی: بدون داشتن مال و ثروت، جان و دل ارزشمندی ندارند. دل ما به خاطر تو ارزش پیدا کرده است.
پرده بردار، تا سر اندازیمبه سر کوی تو، ز شیدایی
هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن، تا بتوانیم با عشق و شیدایی به خیابان تو قدم بگذاریم.
ور بر آنی که خون ما ریزیغمزه را حکم کن، چه می‌پایی؟
هوش مصنوعی: اگر به فکر این هستی که بر خون ما بیافزایی، به خاطر آنچه که ما را نگران می‌کند، چرا درنگ میکنی؟
مفلسانیم بر درت عاجزمنتظر گشته تا چه فرمایی؟
هوش مصنوعی: ما درماندگان درگاه تو هستیم و دستمان دراز شده است، منتظریم ببینیم چه دستوری خواهی داد.
چون عراقی امید دربستهتا در بسته، بو که، بگشایی
هوش مصنوعی: عراقی که امیدش به بسته بودن در است، به بوی خوب اشاره می‌کند که ممکن است در بسته باز شود.