قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - ایضاله

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و حالاتی که از آن به دست آورده، سخن می‌گوید. او عشق را به گونه‌ای توصیف می‌کند که به عرش و آسمان‌ها منتقل شده و وجودش را از بی‌خودی و عدم به خودآگاهی رسانده است. شاعر می‌گوید که شادی و طرب را بر سر نیاز خود نهاده و دست به تمنا دراز کرده است. او به روشنی بیان می‌کند که چقدر الهام و فضیلت را از عالم غیب دریافت کرده و به زندگی خود اضافه کرده است. در نهایت، شاعر به زیبایی و معانی عمیق زندگی و اشعارش اشاره می‌کند و به حیات و خوشی‌هایی که از عشق و الهام‌های الهی به دست آورده، می‌بالد.