رباعی شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف نوعی زندگی می‌پردازد که شادابی و خوشبختی آن مانند زندگی یک لولی (رقصنده) و گدا (شخص بی‌خانمان) نیست. او اشاره می‌کند که برای رسیدن به این خوشی، از خودگذشتگی کرده و حتی جان خود را نیز فدای محبوبش کرده است. درواقع، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و فدای آن، موجب رها کردن دنیای مادی و ملاحظات دنیوی می‌شود.
عیشی نبود چو عیش لولی و گداافکنده کله از سر و نعلین ز پا
هوش مصنوعی: زندگی همچون شادی و خوشی افرادی چون لولی و گدا نیست که بیفکری و بیخیالی، گردنهایشان را به دوش بیندازند و کفشهای خود را از پا درآورند.
پا بر سر جان نهاده، دل کرده فدابگذاشته از بهر یکی هر دو سرا
هوش مصنوعی: کسی که جانش را در خطر قرار داده و دل را فدای عشق کرده، به خاطر یک نفر، هم زندگی دنیوی و هم آخرت را رها کرده است.