رباعی شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شخصی با دل و جگر خود صحبت می‌کند و آن‌ها از درد و رنج خود شکایت می‌کنند. دل او می‌گوید که در حال درد و خونریزی است و جگرش نیز از آزار صحبت می‌کند. وقتی او پیشنهاد می‌دهد که خونش را بریزند، به او می‌گویند که این دردها به خاطر کسی است که او را پرورش داده و بزرگ کرده است. به نوعی، این ابیات نشان‌دهنده‌ی عمق عواطف و رنج‌های شخصی هستند.
گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماستگفتم: جگرم، گفت که: آزردهٔ ماست
هوش مصنوعی: من به دل خود گفتم که چه خبر است، و او پاسخ داد که دلش پر از درد و غم ماست. بعد به جگر خود گفتم که چه حال داری، و او هم گفت که از ناراحتی ما آزرده است.
گفتم که: بریز خون من، گفت بروکازاد کسی بود که پروردهٔ ماست
هوش مصنوعی: گفتم خون من را بریزید، او پاسخ داد برو، زیرا کسی در میان ما وجود دارد که از آزادی برخوردار است و ما پروردهٔ او هستیم.