رباعی شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: این ابیات به این معناست که هیچ کس به طور واقعی و بدون قید و شرط، به کسی پرستش نمی‌کند. این صحبت‌ها و گفتگوهای مردم درباره پرستش یا ستایش بی‌معنا و بی‌فایده هستند. حتی اگر کسی تو را واقعاً ستایش کند، او هم از دیگری شنیده و الهام گرفته است. به طور کلی، این اشعار به وابستگی‌ها و تاثیرات متقابل در ستایش و پرستش اشاره دارند.
هرگز بت من روی به کس ننموده استاین گفت و مگوی مردمان بیهوده است
هوش مصنوعی: هرگز به کسی توجه نکردهام، صحبتهای مردم بی‌فایده و بیهوده است.
آن کس که تو را به راستی بستوده استاو نیز حکایت از کسی بشنوده است
هوش مصنوعی: کسی که تو را واقعاً ستوده است، او هم داستانی را از شخص دیگری شنیده است.