رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند. او با اشاره به زنجیر موهای معشوق و چشمان خواب‌آلودش، از تأثیر عمیق این زیبایی‌ها بر روی دیگران صحبت می‌کند. همچنین، تأکید می‌کند که هیچ‌کس شمیم گلابی از او نچیده است، ولی با این حال، بوی خوش او همه جا را پر کرده است. این ابیات نشان‌دهنده‌ی شگفتی و تحیر شاعر از زیبایی معشوق است.
زنجیر سر زلف تو تاب از چه گرفت؟و آن چشم خمارین تو خواب از چه گرفت؟
هوش مصنوعی: زنجیر موی تو چرا اینقدر محکم شده است؟ و چرا چشمهای مست و خوابآلودت خواب را از من گرفتهاند؟
چون هیچ کسی برگ گلی بر تو نزدسر تا قدمت بوی گلاب از چه گرفت؟
هوش مصنوعی: اگر کسی نتوانسته برای تو گلی بیاورد، چرا تمام وجودت عطر گلاب پخش کرده است؟