رباعی شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات متضاد خود را بیان می‌کند. او بیان می‌کند که با وجود ظاهر شاد و لباسی زیبا، درونش دچار غم و ناراحتی است. هر شب که می‌گذرد، او را غمگین می‌یابد و هر صبح که به نظر می‌رسد خوشحال است، در واقع اشک‌ها بر چهره‌اش حکایت از غم عمیقش دارد. این تضاد بین ظاهر و باطن، نشان‌دهنده‌ی رنج و درد درونی شاعر است.
عالم ز لباس شادیم عریان یافتبا دیدهٔ پر خون و دل بریان یافت
هوش مصنوعی: شخصی در اینجا به وضعیت انسانها اشاره می‌کند که در ظاهر شاد و خوشحال به نظر میرسند، اما در باطن دچار غم و اندوه عمیقی هستند. این فرد با چشمانی اشکبار و دلی ناراحت، واقعیت تلخ زندگی را مشاهده می‌کند.
هر شام که بگذشت مرا غمگین دیدهر صبح که خندید مرا گریان یافت
هوش مصنوعی: هر شب که میگذشت، من را در حالتی غمگین میدید و هر صبح که به dawn میرسید، من را در حالتی گریان پیدا میکرد.