رباعی شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به وجود یک عالم اشاره می‌کند که از جنس خاک و آب ساخته شده است. او خود را در میان انسان‌ها قرار داده و به بیان رازها می‌پردازد، در حالی که خود نیز به دریافت آن رازها می‌پردازد. این عالم از همین آب و گل بهانه‌ای برای وجود خود ساخته است.
یک عالم از آب و گل بپرداخته‌اندخود را به میان ما در انداخته‌اند
هوش مصنوعی: یک نفر با دانش و فهم عمیق، از دنیای مادی و طبیعی خود فاصله گرفته و به جمع ما پیوسته است.
خود گویند راز و خود می‌شنوندزین آب و گلی بهانه بر ساخته‌اند
هوش مصنوعی: آنها خودشان هستند که راز را بیان میکنند و خودشان هم آن را میشنوند. از این خاک و گل، بهانه‌ای برای کارهایشان درست کردهاند.