رباعی شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان احساس عمیق وابستگی و بندگی خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که هیچ چاره‌ای جز بندگی معشوق در دلش نیست و همچنین از معشوق درخواست بخشش می‌کند، چرا که تنها چیزی که در زندگی‌اش دارد، اشک چشمش است که او را در سختی‌ها یاری کرده است.
مازار کسی، کز تو گزیرش نبودجز بندگی تو در ضمیرش نبود
هوش مصنوعی: کسی را سراغ ندارم که از تو فرار کند و در دلش غیر از بندگی تو چیزی نباشد.
بخشای بر آن کسی، که هر شب تا روزجز آب دو دیده دستگیرش نبود
هوش مصنوعی: با دل و غمهایش تنها میماند و هیچ چیز جز اشکهایش برای او همراهی نمیکند.