رباعی شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که اگر دل تو از عشق و آگاهی بی‌بهره باشد، در زندگی هیچ فایده‌ای ندارد. او می‌گوید که تنها حرص و هوای نفس بر تو حاکم است و اندیشه‌ای درباره چیز دیگری نداری که به آن معنا ببخشد. در واقع، این ابیات به بی‌فایدگی زندگی بدون عشق و آگاهی اشاره دارند.
ای جان من، از دل خبرت نیست، چه سود؟در عالم جان رهگذرت نیست، چه سود؟
هوش مصنوعی: ای محبوب من، از دل من بیخبر هستی، پس چه فایده دارد؟ در این دنیا نیز تو را به عنوان مسافری در نظر بگیرند، چه فایده‌ای دارد؟
جز حرص و هوی، که بر تو غالب شده استاندیشهٔ چیز دگرت نیست، چه سود؟
هوش مصنوعی: تنها چیزی که بر تو حاکم شده، حرص و خواستههای نفسانیات است و به غیر از این هیچ فکر دیگری در ذهنت نیست. پس چه فایده‌ای دارد؟