رباعی شمارهٔ ۷۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر تأکید می‌کند که هرگز دلش از خاک درگاه معشوق دور نخواهد شد و عشقش به او همیشه پایدار خواهد ماند. همچنین امیدوار است که در نهایت، چشم‌هایش که اکنون تاریک و ناتوان‌اند، از نور قدم‌های معشوق روشن و پر نور شوند.
حاشا! که دل از خاک درت دور شودیا جان ز سر کوی تو مهجور شود
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوانم دل را از خاک درگاه تو دور کنم یا جانم را از کوی تو بیگانه سازم.
این دیدهٔ تاریک من آخر روزیاز خاک قدم‌های تو پر نور شود
هوش مصنوعی: چشمان تاریک من روزی روشن خواهد شد و پر از نور قدم‌های تو خواهد شد.