رباعی شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به امید و رحمت الهی اشاره دارد و نشان می‌دهد که تا چه حد انسان‌ها به کرم و رحمت خداوند وابسته هستند. شاعر در آن بیان می‌کند که با وجود پیری و سفیدی موی خود، همچنان امید به رحمت و بخشش الهی دارد و در زندگی خود به جای یک موی سفید، به نعمت‌ها و رحمت‌هایی که خداوند به بندگانش عطا کرده، نگاه می‌کند.
ای از کرمت مصلح و مفسد به امیدوز رحمت تو به بندگان داده نوید
هوش مصنوعی: ای کسی که با کرامتت مصلح و مفسد را در زندگی امیدواری میکنی و به بندگانت از رحمتت بشارت میدهی.
شد موی سفید و من رها کرده نیمدر نامهٔ خود بجای یک موی سفید
هوش مصنوعی: موهای من سفید شدهاند، ولی من در نامهام به جای یک موی سفید رهاییم را ثبت کردهام.