رباعی شمارهٔ ۷۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره فردی است که به دیگران نیکی می‌کند و بدی را می‌بخشد. شاعر اشاره می‌کند که اگر این فرد به ناز و نوازش بپردازد، ممکن است دیگران را تحت تأثیر قرار دهد. همچنین، شاعر از زیبایی و نیکی چهره آن شخص صحبت می‌کند، و معتقد است که از چهره زیبا و نیکو، تنها نیکی و خوبی می‌تواند نشأت بگیرد.
یاری که نکو بخشد و بد بخشایدگر ناز کند و گر نوازد شاید
هوش مصنوعی: دوستی که خوبی کند و بدی را ببخشد، چه با محبت رفتار کند و چه با بیاعتنایی، ممکن است ارزشمند باشد.
روی تو نکوست، من بدانم خوشدلکز روی نکو به جز نکویی ناید
هوش مصنوعی: ظاهرت زیباست و من میدانم که این زیبایی باعث خوشحالی و رضایت من میشود. از این چهره زیبا جز خوبی و نیکی نمیتوان انتظار داشت.