رباعی شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که در حالی که ظاهری شاد دارد و لباس شاد به تن کرده، در درون خود احساس عریانی و خالی بودن می‌کند. او با چشمانی پر از اشک و دلی شکسته توصیف می‌شود. هر شب که می‌گذرد، او را غمگین می‌یابد و هر صبح که احساس شادی می‌کند، در واقع در درونش درد و اندوهی وجود دارد.
عالم ز لباس شادیم عریان دیدبا دیدهٔ گریان و دل بریان دید
هوش مصنوعی: زبان شاد و رنگارنگ انسانها را دیدم که در حقیقت برهنه و بیپناه هستند. چشمانی گریان و دلی آزرده و دردمند از این وضعیت را تجربه کردم.
هر شام، که بگذشت مرا غمگین یافتهر صبح، که خندید مرا گریان دید
هوش مصنوعی: هر شب که می‌گذرد، مرا غمگین می‌یابد و هر صبح که میرسد، مرا در حال اشک ریختن میبیند.