رباعی شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها اظهار می‌کند که دلش هیچ گاه نمی‌تواند به جای دیگری آرام بگیرد و دلش تنها به محبوب خود وابسته است. او با اشاره به زیبایی محبوب، تأکید می‌کند که هیچ عیبی در دیگران نمی‌بیند، زیرا دلش تنها به عشق و زیبایی محبوبش توجه دارد.
حاشا! که کند دل به دگر جا منزلاو را ز رخ که گردد از عشق خجل
هوش مصنوعی: هرگز دلسپاری به جای دیگر نخواهم داشت، زیرا چهرهاش آنقدر دلانگیز است که از عشق به او خجالت میکشم.
گردیده به کس در نگرد عیبی نیستکو شاهد دیده است و او شاهد دل
هوش مصنوعی: هر کسی در چهره دیگران عیبهایی میبیند که برای خودش عیب نیست؛ زیرا او تجربهها و دلایل خاصی دارد که تنها خودش آنها را میداند و میبیند.