رباعی شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از شدت عشق و علاقه‌اش به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که حتی کمتر از موی معشوق نیز دلسوخته و زارتر شده‌اند و به جایگاه پایین‌تری مانند خاک قدم سگ‌های کوی او دست یافته‌اند. همچنین اشاره می‌کند که در دنیای عشق، افراد در پی زیبایی‌های مختلف هستند، اما آن‌ها به خاطر عشق به معشوق خود، به پرستش او پرداخته‌اند.
در عشق تو زارتر ز موی تو شدیمخاک قدم سگان کوی تو شدیم
هوش مصنوعی: در عشق تو چنان بینوا و پریشان حال شدهایم که از زیباییات حتی به خاک پای سگ‌های کوی تو تبدیل شدهایم.
روی دل هر کسی به روی دگری استماییم که بت‌پرست روی تو شدیم
هوش مصنوعی: هر کس دلی دارد که به سوی دیگری معطوف شده است، اما ما در عجبیم که چگونه به عشق تو دل باختهایم.